“Meester, waarom lijkt het leven soms zo onrechtvaardig, en kunnen we ooit echt gelukkig zijn als er verdriet bestaat?”
Er was eens een boer in Japan.
Hij leefde samen met zijn zoon en een werkpaard. Het paard hielp hen het land te bewerken en vormde hun belangrijkste bron van inkomsten.
Op een dag verdween het paard.
De dorpelingen kwamen langs en zeiden:
“Wat verschrikkelijk. Hoe moeten jullie nu leven? Het leven kan zo oneerlijk zijn.”
De boer luisterde en antwoordde rustig:
“Goed of slecht? Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat mijn paard verdwenen is.”
Een week later keerde het paard terug.
Niet alleen, maar met een hele kudde wilde paarden.
De dorpelingen juichten:
“Wat een geluk! Nu hebben jullie niet één paard, maar vele. Wat een zegen.”
De boer zei opnieuw:
“Goed of slecht? Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat we nu meer paarden hebben.”
De zoon begon de wilde paarden te temmen.
In zijn enthousiasme werd hij onvoorzichtig, viel van een paard en brak zijn been.
Weer kwamen de dorpelingen:
“Wat een ramp. Wat een pech. Je zoon zal nooit meer goed kunnen werken.”
De boer antwoordde:
“Goed of slecht? Dat weet ik niet.”
Kort daarna arriveerde een legerofficier in het dorp.
Hij zocht jonge mannen om te vechten in de oorlog.
Toen hij bij de boer kwam en het gebroken been van de zoon zag, liep hij door.
De zoon bleef thuis.
De dorpelingen kwamen opnieuw:
“Wat een geluk. Je zoon hoeft niet naar de oorlog. Wat zijn jullie gezegend.”
De boer glimlachte zacht en zei:
“Goed of slecht? Dat weet ik niet.”
Goed of slecht. Yin en yang.
Twee stromingen van dezelfde rivier,
schijnbaar tegengesteld,
maar samen de adem van het leven.
De les is eenvoudig, maar niet makkelijk:
groei gebeurd in het licht,
maar zal nooit bestaan zonder de regen..
Bloei ontstaat niet alleen in zon,
maar wortelt zich diep in de modder en duisternis.
Toch keren wij ons af van de regen, van het ongemak.
We zoeken het hoge, het lichte,
en noemen de vlucht ‘geluk’.
We verlangen naar extase
zonder afdaling..
Maar verdriet, angst en pijn zijn onlosmakelijk verbonden
met het leven.
Niet vechten tegen hen,
maar accepteren zoals ze zijn,
betekenis geven aan hun aanwezigheid.
Ze zijn namelijk op zichzelf niet slecht,
zoals regen niet slecht is voor bloemen en planten.
Het is een essentieel onderdeel van onze ontwikkeling als mens.
Daarom vraagt de ziel om volledigheid.
Om ruimte voor wat pijn doet.
Om het durven ontmoeten van de schaduw
zonder haar te veroordelen.
Goed en slecht lopen voortdurend in elkaar over. Wat vandaag als geluk voelt, kan morgen ongeluk blijken, en wat pijn doet kan later betekenis krijgen. We weten het nooit op voorhand. Geluk en ongeluk zijn twee zijden van dezelfde medaille, voortdurend in beweging, steeds draaiend. Pas met de tijd openbaart zich wat iets werkelijk is en soms zelfs dan nog niet.
En misschien schuilt dan geluk niet
in het ontwijken van pijn,
maar in het zacht toelaten ervan.
In het inzicht dat heelheid ontstaat
wanneer licht en donker
elkaar eindelijk mogen vasthouden.
ormando.boven@gmail.com
0639505115