De meester glimlachte en zei:

“Ooit was de mens één geheel.
Niet zoals wij nu zijn, maar een wezen met vier handen, vier benen en twee gezichten op één hoofd.
De mens kon tegelijk vooruit en achteruit kijken, bouwen en beschermen, denken en voelen.
In die heelheid was hij wijs, creatief en sterk.

De goden keken toe vanaf de Olympus.
Niet met bewondering, maar met angst.

“Als zij zo doorgaan,” fluisterden de goden,
“zullen zij ons evenaren. Misschien zelfs overtreffen.”

Zeus, heerser van de hemel, stond op.
Niet uit haat, maar uit noodzaak.
Met zijn bliksemschicht hief hij zijn arm en sprak:

“Ik zal hen verzwakken zonder hen te vernietigen.”

En met één donderende slag

Met één slag spleet hij de mens in tweeën.
Waar eerst één wezen was, ontstonden twee: man en vrouw.
Hun lichamen werden gescheiden, hun kracht verdeeld,
en Zeus plaatste hen aan tegenovergestelde kanten van de wereld,
zodat zij elkaar niet zomaar konden terugvinden.

Vanaf dat moment droeg iedere mens een onverklaarbaar gemis met zich mee.
Een heimwee zonder herinnering.
Een verlangen naar iets wat tegelijk vreemd en vertrouwd voelde.

En zo begon de zoektocht.
Mensen trokken over landen, door levens en relaties,
op zoek naar die ene ander die geen aanvulling was,
maar een herkenning.

Wanneer twee helften elkaar weer vinden,
wanneer zij elkaar aankijken en weten zonder woorden: ‘dit is mijn oorsprong’,
dan worden zij opnieuw heel.

En in die heelheid schuilt een kracht die geen god kan beheersen.  Ze zullen weer sterker, wijzer, creatiever en machtiger dan zelfs de goden.

De meester keek de leerling diep in de ogen en sprak:
“Liefde is twee zielen die elkaar herkennen en weer samenkomen,
twee gebroken helften van één geheel.
De liefde verandert de geliefden niet,
maakt hen niet beter of mooier.
Ze laat zien wat er altijd al was,
onthult wat verborgen lag,
en opent de plekken die door verlies gesloten waren.
Ze opent datgene wat ze werkelijk zijn.
Alles was er al, alleen de tijd zal het onthullen..”